Dit plekje is bedoeld om informatie te verzamelen rond mijn nieuwe expositie.
Voor het eerst heb ik een grote serie schilderijtjes die echt een serie zijn, los van mijn diverse verf-experimenten door de jaren heen.
Dankzij het Onno Meijer Fonds heb ik alles op mogen hangen in de gezellige buurt-huiskamer van Elma de Wolf.
Het zijn merendeels kleine schilderijtjes in “effe bij moeder an”,
in de amsterdamse spaarndammerbuurt/westerpark.
De tentoonstelling is makkelijk te bereiken met bus 22, halte nova zemblastraat.
Dit was de uitnodiging voor de opening van mijn expositie:
(klik om te vergroten)
De expositie blijft hangen tot 15 oktober 2009,
en is vier middagen per week open.
Dinsdag en vrijdag van 14.00-19.30
en woensdag en donderdag van 14.00-17.00 uur.
Ook elke laatste zaterdag van de maand van 14.00-17.00 uur.
Iedereen is welkom !
Intussen staat het filmpje van de opening op 22 maart al op youtube :
Het is een verkooptentoonstelling en een paar schilderijtjes zijn al verkocht…
Die worden volgende week ververst.
De verkochte schilderijtjes:
Dit schilderijtje was speciaal met gedachte aan de opening een week ervoor gemaakt.
Het was als eerste verkocht aan Liesbeth Breek,
voor wie ik de laatste tijd illustraties heb gemaakt voor haar onderwijsprojecten.
Die illustraties zijn te zien op haar website:
de pagina van Liesbeth Breek
Dit schilderijtje heb ik geruild met Frank Steverink voor een interview.
Het stelt Frank zelf voor, aan het werk.
Ik heb zelf moeite met het omschrijven van wat voor soort kunst ik nu eigenlijk maak.
Frank maakt geregeld zeer leesbare interviews voor de gaykrant
en ook dit is zeer leesbaar…
Frank Steverink’s website
Hier volgt het interview:
————————————————————————-
Wie is Deaudeaux Deco?
Een import Amsterdammer. Die het er nog steeds wel uithoudt. Ik vind het leuk om dingen te versieren. Maar wie ik ben? Als ik dat wist….(lacht).
We kennen je onder meer van de bloemenstal van de Albert Cuyp…
Ja daar heb ik bloemen geschilderd, dat is lang geleden, meer dan 15 jaar. En de Roxy natuurlijk, het decor daar. Eind jaren 80, begin 90. Dat was de leukste tijd. Begin jaren 80 zat ik meer in de kraakscene.
Oorspronkelijk kom je uit?
Limburg, het Zuiden. Intussen woon ik zo’n 30 jaar in Amsterdam, met kleine onderbrekingen. Ik woonde ook in België. In 1980 zat ik op de Stadsacademie in Maastricht, toen heb ik een jaar in België gewoond.
Wie zijn je inspiratiebronnen?
De hele kunstgeschiedenis. Het gaat niet speciaal om één stijl, meer om het lef om iets uit te drukken. Of iets te laten gaan. Kandinsky. Vind ik te gek. De hele DaDa beweging, die protestbeweging na de Eerste Wereldoorlog om de politiek te ridiculiseren en de mensen op andere ideeën te brengen. Dat vind ik hele interessante dingen. Niet zozeer het werk op zich, maar wat er mee gedaan wordt, hoe situaties er mee aangekleed worden.
Hoe bedoel je dat?
Neem een expositie. Het gaat er dan net zozeer om om andere mensen te ontmoeten als om wat je gaat zien. Het heeft een tweeledige functie. Zo kan kunst voor de versiering zijn en het kan een betekenis hebben, maar die hoeft niet iedereen er in te zien.
Wat voor betekenis zouden mensen in jouw werk kunnen leggen?
Dat kan ik niet voor mensen bepalen. Ik denk dat de kleuren wel energie geven. Maar wat mensen er in zien, zijn vaak hun eigen herinneringen die ze erin projecteren, waar ik helemaal geen weet van heb als ik schilder. Dat moet ook een beetje openstaan.
Je laat je inspireren door de kunstgeschiedenis…
En ook door alles wat er om me heen gebeurt. De maatschappelijke ontwikkelingen. Dingen waar ik over nadenk. Ik denk na over de mensheid, over oorlog en vrede. Maar ik wil geen plaatjes maken van oorlog per se. Een plaatje moet wat mij betreft leiden tot een positief beeld. Van de wereld, of in je eigen huis, waar het dan ook hangt. Het moet goede invloeden versterken, slechte wegdrukken, als het ware, leiden tot meer bewustzijn. Licht te brengen in de wereld. Dat zijn wel grote woorden, maar waarom zou je niet zo denken. Waarom zou je niet proberen de wereld een treetje hoger te krijgen?
Dat heeft in de eerste plaats met bewustzijn te maken. En dat heeft te maken met je vrij te maken van heel veel andere dingen.
Heeft schilderen ook een meditatieve betekenis voor je?
Als ik schilder voel ik me lekker, rustig, ben ik in mijn element. Ik heb ook het gevoel dat ik dan iets nuttigs doe, ik ken niemand anders die zoiets doet als ik. Het is een manier van werken die ik zelf de afgelopen jaren zo heb ontwikkeld. Ik kan uren met een schilderij bezig zijn en dan ben ik heel zoet hoor…(lacht).
Icons…
Ik neem nu meer dan vroeger de tijd om dingen uit te werken. Vroeger was alles spontaan. Deze serie nu, Icons, is de eerste keer dat ik een hele serie doe. Vroeger werkte ik veel meer spontaan, of op opdracht. Ik ben er in 2007 mee begonnen. Een van mijn beste vrienden was opeens overleden, ik kende zijn omgeving verder niet, hij kwam van een moslim familie. Toen realiseerde ik me dat we heel veel van wat we weten of denken te kennen van mensen baseren op de dingen die ze om zich heen verzamelen, wat ze op hun vensterbank hebben staan bij wijze van spreken. Mensen drukken zich daarin uit. Het zijn dingen met een metafysische betekenis, ze drukken ook de ziel uit van de mensen die die dingen koesteren. Ik had helemaal geen herinneringen in dat opzicht aan die vriend. En ik had ook geen associaties van dingen die bij hem hoorden, ik kende hem alleen als persoon. Daar komt dat idee vandaan. Waar begint een persoon, en waar houdt hij op? Persoonlijkheid gaat ook buiten je huid zitten. Je bestaat ook buiten je vel, je uitstraling en de dingen om je heen zijn weer een echo van je uitstraling die weer door anderen wordt waargenomen.
De poppetjes, de Icons, zijn invulbaar. Met een heleboel gevoelens van binnen en een soort aura eromheen. Maar de situatie drukt eigenlijk uit hoe ze zich voelen. Zo gaan mensen het zelf invullen met hun eigen associaties. Ik probeer oerbeelden te vangen die mensen kennen van kunst, of religie, of televisie en vandaar uit te werken. Het heeft ook iets magisch, dat je met wat klodders verf een beeld kunt maken.
Wat voor respons roept het op bij mensen?
Sommige mensen vinden één schilderij heel leuk en de rest niets. Dat zegt meer over hen dan over mij natuurlijk. Er zijn ook mensen die de hele serie aanspreekt, en er zijn mensen die totaal niet geïnteresseerd zijn. Ik denk dat de Icons universeel herkend kunnen worden, ik ben niet de enige die dit soort dingen schildert. Maar ik probeer wel een beeldtaal te creëren die ieder zelf kan interpreteren, waar ik vroeger heel abstract werkte. Ik blijf altijd doorpeuteren tot het voor mijn gevoel goed is. Dingen komen over het algemeen gewoon spontaan uit de verf. Soms is het zoeken. Ik vind het een succes als andere mensen er net zoveel plezier van hebben als ikzelf.
Deaudeaux Deco
Icons – Een interview door Frank Steverink (franksteverink.nl)
zondag 22 maart 2009
————————————————————————–
Download Frank_Steverink_interviewt_deaudeaux.pdf
De Echo heeft al bericht over mijn show:
Aankondiging expositie in stadsblad de Echo
Een ander schilderij is verkocht aan Harry van Gestel van Stichting Mercurius .
Hij heeft een prachtige galerie in de torensteeg in het centrum van amsterdam, met werk van hemzelf en van <a href="Maui Reple, die zelf even over was uit zuid-amerika..
Van dit schilderijtje hangen nog twee kleinere versies op de tentoonstelling.
Nog een verkocht schilderijtje :
Trinet Hoefsloot gaf het haarzelf voor haar verjaardag !
Intussen heeft Peter Koop de expositie aangekondigd op zijn website voor de reguliersdwarsstraat.
